Ég hef verið að þvælast um hin ýmsu blogg síðustu daga, að reyna að drepa tímann meðan ég er heimsend frá vinnunni, sem fékk mig til að hugsa til þess að ég ætti nú einhvers staðar blogg, já. Það svosem les enginn þetta blessaða blogg, það gerist allt orðið á Facebook þessa dagana, sem mér finnst mjög fínt. Allir á einum stað og óþarfi að vera að standa í eilífu veseni með ýmis forrit og síður til þess að koma skilaboðum til skila. Þetta blogg held ég verði bara minn staður, þar sem ég segi það sem mig langar til, hversu drepleiðinlegar færslurnar eru, geri hvort sem er ekki ráð fyrir að nokkur maður lesi, eins og ég sagði áður. Bara ágætt að skrá hugsanir sínar einhvers staðar niður.

Ég er allavegana ennþá í Danmörku, og það virðist ekki ætla að vera neitt lát á dvöl minni hérna. Áætlunin var að flytja aftur til Íslands núna í júní, en það datt eiginlega allt upp fyrir af ýmsum ástæðum:

1. Ég var með örugga vinnu hjá M&P í sumar, frá júní, auk nokkurra verkefna við leiðsögn við komu spænskra skemmtiferðaskipa til Reykjavíkur. En áframhaldandi vinna eftir sumarið var óörugg.
2. Golden retrieverinn minn, Nils, má ekki koma til Íslands fyrr en 3. ágúst í allra fyrsta lagi, svo hann vantaði pössun frá 2. júní til 3. ágúst sem mér hefur ekki tekist að útvega þar sem það eru allir á flakki yfir sumarið, rétt eins og ég, eða með teppi í húsinu, eða aðra hunda og geta ekki tekið fleiri á sig, eða í húsnæði þar sem ekki mega vera hundar. Svo ég verð bara að vera með hann sjálf og fer því ekki fet.

Auk þess, þá er ég með örugga vinnu hér í Danmörku, ólíkt því sem áður var, þar sem ég var ekki að fá nema kannski 40 klst vinnu yfir allan mánuðinn, sem var einnig það eina sem ég fékk útborgað. Nú hefur verið svo mikil vinna að fólk er alveg búið á því. Það hefur komið fyrir að við höfum unnið frá 07:00 til 18:00, sem er mjög óvenjulegt. Ég ætla að gera ráð fyrir að þetta haldi svona áfram í sumar… vonandi!

Svo hef ég ef til vill ekki gefið Danmörku mikinn séns. Hef kvartað undir að eiga ekki vini, en ég hef kannski ekki gefið fólki nógu mikinn möguleika á að kynnast mér, og hefur þessi staða verið að batna upp á síðkastið.

Ég hafði líka átt erfitt með að koma dönsku fyrir í hausnum á mér, en eftir tæpa vikudvöl hjá Kichwa indíánum í Amason regnskóginum og læra svolítið af þeirra sérkennilega tungumáli, þá var eins og það opnaði fyrir lokaðar og læstar dyr í tungumálahluta heilabúsins og ég kom aftur til Danmörku eftir 2ja og hálfs mánaðar dvöl í Suður Ameríku og gat allt í einu tjáð mig almennilega á dönsku og skilið hana þegar talað var við mig, þó svo ég hafði ekki heyrt stakt orð í tungumálinu allan þann tíma sem ég var úti.

En þó svo margt sé bjartara nú en áður var, þá efast ég samt um að ég verði hér til lengdar. Ég er búin að vera að berjast við sjálfa mig um það hvar mig langar að búa, hvað mig langar að gera. Ég sé ekki mikla framtíð hér fyrir mér í Danmörku, þar sem ég er mest fyrir að vinna í ferðaþjónustu, en til þess að vinna í ferðaþjónustu hér er það algjört möst að kunna þýsku… sem ég lærði í skóla, en lærði aldrei því mér finnst það hrikalega leiðinlegt og erfitt mál. Og það er ekki eitthvað sem maður lærir bara sísvona, eins og hendi væri veifað. Hef það margt á minni könnu sem ég á eftir að læra af sjálfsdáðum, að ég er ekki alveg tilbúin að bæta þýsku líka á þann lista. Ég er t.d. alltaf á leiðinni að læra japönsku. Ég þvælist með japönskubækurnar mínar og geisladiska og kasettur út um allan heim, alltaf á leiðinni að glugga í þetta, en ég finn mér aldrei sálarró til þess að setjast niður og glugga í bók. Ég hef ekki lesið heila bók síðan ég var í 10 daga Amason siglingunni frá Trinidad í Bólivíu til Manaus við Amason ánna í Brasilíu í október 2007. Hana nú!

Ég hef samt lært eina aðferð sem kennir mér að slaka á, en það er eitthvað sem ég hef alltaf átt alveg óendanlega erfitt með… það er alltaf einhver óværð í mér, mér finnst ég alltaf vera að gleyma einhverju, alltaf þurfa að gera eitthvað. En til að losa um þessa endalausu streytu þá hef ég komist að því að það er alveg brilliant að fara í ljós í Thisted. Þar er sjálfvirk ljósastofa við eitt torgið á aðalgötunni, maður skellir 20 DKK klinki í vél, lokar sig svo inni í klefa, en þar eru alveg ótrúlega flottir ljósabekkir sem eru svona level-skiptir, hærra fyrir fótum og lægra fyrir maga og andlit, svo maður brenni ekki á hæðstu hlutum líkamans, heldur fái jafnan lit yfir allan líkamann. Svo ofan á það, þá er líka alveg yndislegur volgur og töluvert sterkur blástur inni í ljósabekknum. Hitinn og vindurinn hefur eitthvað alveg einstakt effect á mann, svo maður fer þaðan út alveg ótrúlega afslappaður! Æðislegt.

En já… Þegar ég var í Suður Ameríku, nánar tiltekið bænum mínum Villa Unión í Argentínu, þá hitti ég góðan vin frá því ég bjó þar. Í raun hitti ég alveg endalaust marga gamla og góða vini þar, nokkurn veginn alla sem ég þekkti, en þessum vin hafði ég saknað meira en flestra annara því hann hafði verið fastagestur heima hjá mér, höfðum eytt miklum tíma saman og hann alltaf passað vel upp á mig. Hann hafði verið hrifinn af mér frá degi eitt, en ég hafði þá verið á föstu með vini hans. Núna var ég á lausu og þá má segja að í þetta skiptið, sem var í febrúar á þessu ári, hafi hitnað undir gömlum glóðum. Alveg frábær strákur og ákváðum við að halda sambandi eftir að ég færi og svo er stefnan að ég fari til Argentínu núna í nóvember, þó það geti vel verið að það geti orðið strax í september út af breytingunum með vinnuna á Íslandi. En svo var það síðan annað, en ég kynntist á síðasta ári strák hér í Danmörku, danskur strákur, en þá var hann á föstu. Sem hann var ekki lengur eftir að ég kom heim og okkur hefur samið ágætlega og kynnst mikið betur núna eftir að ég kom heim. Hef mikið velt því fyrir mér hvað gæti verið þar, en þessi strákur er hinn mesti herramaður, eitthvað sem ég kann að meta. Það er fátt sem mér leiðist meira en hrokafullir eiginhagsmunaseggir eins og margir sem ég hef kynnst yfir æfina. Svo ég er á báðum áttum hvort ég ætti að gefa Danmörku raunverulegan séns, eða ætti ég að fara og eltast við drauma. Það er erfitt val, þar sem ég er að eðlisfari mikil draumóramanneskja og er lítið fyrir að láta einhverjar hraðhindranir stoppa mig við að gera það sem mig dreymir um. Allt snýst bara um ákvarðanir og svo er ekkert sem stoppar mann nema maður sjálfur!

En já, að öðru. Ég bý núna í Ræhr, pínulitlu krummaskuði rétt fyrir utan Hanstholm – eins og Hanstholm væri ekki nógu mikið krummaskuð! En þar bý ég hjá Skara bróðir í litlu stúdíóíbúðinni hans ásamt Nils mínum, alltaf alveg að kafna úr reykingastækju þar sem Óskar reykir þar og ekki beint stórt pláss! Það er það sem mér líður aðalega illa með að vera að búa lengur hjá honum en ekki á Íslandi… því það tekur því ekki að vera að leigja eigin íbúð í 2-3 mánuði, þegar ég á ekkert til að hafa inni í henni. Svo þetta er bara svona… fleiri kaldar, reykfylltar nætur sofandi á loftdýnu með þunnt flísteppi ofan á mér. Fleiri mánuðir fyrir Nils greyið í þessari litlu kompu og ég vona bara og vona að hundgreyið fái ekki krabbamein af því að þurfa að anda að sér reykjarstækjunni í 4-5 mánuði í heildina… En þá þarf ég þó ekki að vera að punga út fyrir tryggingu fyrir íbúð sem ég myndi bara nota í 2-3 mánuði, og geta lent í því að missa alla trygginguna eins og í síðustu íbúð, en leigufélögin hérna eru alveg hræðileg með þetta, að rukka leigjendur fáránlegar upphæðir við útflutning, bara til þess að geta haldið íbúðunum sínum við með málningu, lakki og öðru eins. Nú þegar er ég komin með 250.000 kr reikning frá síðasta krimmaleigufélagi, og ég vil helst ekki fá annan. Auk þess þá er leigan hjá Óskari lág, ég borga helminginn á móti honum, sem er þá ekki nema 1.000 dkk á mann með hita og rafmagni. Sparnaðurinn fer bara í að borga skuldina vegna tryggingunnar til leigufélagsins, sem hafði verið tekin að láni hjá kommúnunni. Og svo vonandi að lokum upp í flugmiða og uppihald fyrir mig í Suður Ameríku í 2-3 mánuði í lok árs, þar sem ég ætla að hitta strákinn þar, taka einnig próf í háskólanum mínum og reyna að vera í Chile fyrir þjóðhátíðina, en það er víst 200 ára þjóðveldisafmæli Chile í ár – ásamt reyndar fjölda annara Suðuramerískra landa, því það var í tísku að verða sjálfstætt land fyrir 200 árum síðan og slíta sambandi við Spán… Argentína og Mexíkó eiga t.d. líka 200 ára fullveldisafmæli í ár!

En jæja… blah!

One Response to “Áframhaldandi Danmörk”