Minningar
Mér þykir alltaf jafn leiðinlegt að heyra af dauðsföllum ævintýragjarnra ferðalanga, sérstaklega ef þeir eru íslenskir. En það gerðist núna síðast á sunnudaginn. Stelpan var myrt, í litlum strandbæ, í Dóminíska Lýðveldinu. en hún var myrt af manni þaðan sem hún átti í ástarsambandi við.
Málið er að megnið af Íslendingum trúa ekki á illt eðli fólks, að enginn myndi ganga svona langt. En það gerist erlendis.
Þessi atburður vakti minningar hjá mér og maður veltir því stundum fyrir sér hvað maður hefur stundum farið út á ystu nöp, eins og þegar ég fór til Argentínu, þá bjó ég í húsi utan við aðalbæinn og það hefði enginn tekið eftir því hefði eitthvað gerst þar, en í lok dvalar minnar þar var ýmislegt orðið nokkuð skuggalegt af því sem hafði gerst og ég spyr mig hvort þetta hefði getað endað á sama veg og hjá íslensku stelpunni í Dóminíska Lýðveldinu, hefði ég ekki komið heim……
Guð minn góður ég fékk nú bara magpínu að lesa þetta. Hættu nú bara þessum þvælingi og vertu bara heima hjá okkur hérna á klakanum það er bara fínt. Ég er svo ánægð að vita af þér hérna en hvernig væri nú að fara að hittast stelpa ? Gætum kannski haft bara frænku hitting fljótlega við erum allt of slappar í þessu við frænkurnar sem vorum eins og samlokur hérna í den
MissU
Örlög stelpurnnar eru hræðileg og svo ósanngjörn. Ég er í sjokki yfir þessu og finns svo til með fjölskyldunni hennar. Og mikið er ég fegin að þú komst heim, fyrst að aðstæðurnar voru ekki farnar að vera álitlegar. Það er svo skuggalegt hvað er stundum stutt á milli þessa heima..
maður áttar sig ekki alltaf á því.